| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Edmund Buła |
| Urodzenie | 17 października 1926, Zagórze (koło Sosnowca) |
| Śmierć | 11 lipca 2012, Wrocław |
| Zawód / rola | oficer LWP, szef Wojskowej Służby Wewnętrznej |
| Stopień | generał brygady (nominacja 1987) |
| Wykształcenie | Wyższa Szkoła Rolnicza, zootechnik |
| Najważniejsze funkcje | szef WSW (1986–1990); attaché wojskowy w Belgradzie (1976–1980) |
| Rodzina | żona Barbara z domu Korba (od 1951), syn |
| Miejsce pochówku | cmentarz Osobowicki, Wrocław (pochowany 14 VII 2012) |
Edmund Buła rozpoczął służbę w kontrwywiadzie wojskowym w 1945 roku i przez kolejne dekady zajmował stanowiska w strukturach Informacji Wojska Polskiego oraz Wojskowej Służbie Wewnętrznej. W 1986 roku objął stanowisko szefa WSW; pełnił je do 31 lipca 1990 roku.
Życiorys i przebieg służby
Urodził się w Zagórzu koło Sosnowca w rodzinie Józefa i Bronisławy. Ukończył Wyższą Szkołę Rolniczą i wykształcenie zootechnika. Służbę wojskową w kontrwywiadzie rozpoczął w 1945 jako słuchacz Kursu Oficerów Informacji. W kolejnych latach pełnił funkcje oficera informacji w 17 Dywizji Piechoty, 28 pułku piechoty oraz w Oddziale II Głównego Zarządu Informacji.
W latach 1951–1953 pracował w Okręgowym Zarządzie Informacji nr 8 w Gdyni, a następnie w strukturach Marynarki Wojennej i Lotnictwa Marynarki Wojennej. W 1955–1956 odbył kurs specjalny w Wyższej Szkole KGB w Moskwie. Po powrocie został zastępcą szefa Zarządu Informacji Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju w Warszawie.
Stanowiska kierownicze i wydarzenia z lat 1968–1996
Po przekształceniu struktur Informacji Wojska Polskiego w Wojskową Służbę Wewnętrzną w 1957 roku, Buła objął stanowiska szefa oddziałów WSW we Wrocławiu i Śląskim Okręgu Wojskowym. Jako przewidziany przy mobilizacji szef Zarządu WSW 2 Armii brał udział w operacji interwencyjnej w Czechosłowacji w 1968 roku.
W latach 1976–1980 pełnił funkcję attaché wojskowego, lotniczego i morskiego przy Ambasadzie PRL w Belgradzie. W 1980 roku powrócił do centrali WSW jako główny specjalista, a następnie został zastępcą szefa WSW. 15 października 1986 roku objął stanowisko szefa Wojskowej Służby Wewnętrznej; stopień generała brygady otrzymał 9 października 1987 roku. Funkcję szefa WSW pełnił do 31 lipca 1990 roku.
W latach 1988–1989 wydał rozkazy dotyczące zniszczenia części akt GZI MON i WSW przechowywanych w Archiwum Szefostwa WSW w Mińsku Mazowieckim; wcześniej polecił wykonanie mikrofilmów i przesłanie ich do ZSRR. Za zniszczenie aktów został skazany 26 czerwca 1996 przez Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego na dwa lata pozbawienia wolności w zawieszeniu na trzy lata.
Awanse i najważniejsze odznaczenia
W czasie służby awansował od podporucznika w 1945 roku do stopnia generała brygady w 1987 roku. Poniżej najważniejsze stopnie i wybrane odznaczenia.
- Podporucznik – 1945
- Kapitan – 1949
- Major – 1953
- Podpułkownik – 1958
- Pułkownik – 1967
- Generał brygady – 1987
Wybrane ordery i odznaczenia:
- Order Sztandaru Pracy I klasy (1988)
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1968) — za udział w operacji "Dunaj"
- Krzyż Walecznych — za walki z UPA w kwietniu 1946
- Medale i odznaczenia PRL oraz odznaczenia zagraniczne, m.in. Order Wojny Ojczyźnianej I stopnia (ZSRR, 1968)
Mieszkał we Wrocławiu. Był żonaty od 1951 roku z Barbarą z domu Korba, która pracowała w służbie zdrowia przez 42 lata; małżeństwo miało syna. Zmarł 11 lipca 2012 we Wrocławiu.
Pochowany 14 lipca 2012 roku na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu (pole 39, rząd 1 od pola 40, grób 355).
