| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 17 kwietnia 1867, Borszmajówka (pow. berdyczowski) |
| Zgon | 1 grudnia 1946 |
| Zawód | inżynier, urzędnik państwowy |
| Stanowiska | |
| Ministerstwo | dyrektor departamentu, Ministerstwo Poczt i Telegrafów |
| Przemysł i handel | prezes Izby Handlowo‑Przemysłowej w Sosnowcu; dyrektor Sosnowieckiego Towarzystwa Kopalń i Zakładów Hutniczych |
| Inne | prezes zarządu Towarzystwa Żegluga Wisła‑Bałtyk (od 1926) |
| Odznaczenia | |
| Ordery | Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 V 1923); Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 XI 1936) |
| Rodzina | |
| Rodzice | Ambroży Józef Gadomski h. Rola i Tekla z Cybulskich |
| Małżeństwo | żona Wanda Kwiecień (od 7 VIII 1897) |
Stanisław Gadomski działał w administracji państwowej i w środowisku przemysłowym międzywojennej Polski. Zajmował stanowiska kierownicze w resorcie pocztowym oraz w przedsiębiorstwach i organizacjach gospodarczych.
Życiorys i rodzina
Urodził się 17 kwietnia 1867 w Borszmajówce w powiecie berdyczowskim. Pochodził z rodziny Ambrożego Józefa Gadomskiego i Tekli z Cybulskich. 7 sierpnia 1897 zawarł związek małżeński z Wandą Kwiecień.
Działalność zawodowa i społeczna
Po odzyskaniu niepodległości wszedł do służby państwowej. W Ministerstwie Poczt i Telegrafów pełnił funkcję dyrektora departamentu. W tej roli uczestniczył w pracy administracji resortu odpowiedzialnej za koordynację usług pocztowych i telegraficznych.
W środowisku gospodarczym pełnił kilka ważnych funkcji. Był prezesem Izby Handlowo‑Przemysłowej w Sosnowcu oraz dyrektorem Sosnowieckiego Towarzystwa Kopalń i Zakładów Hutniczych. W 1926 objął prezesurę Towarzystwa Żegluga Wisła‑Bałtyk. W 1920 zasiadał w Radzie Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów.
Służba wojskowa i przynależność rezerwowa
Po 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Otrzymał awans na stopień podporucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem od 1 czerwca 1919. W 1924 figurował na liście oficerów pospolitego ruszenia w tym stopniu. W latach 1923–1924 był przydzielony jako oficer rezerwowy do 73 Pułku Piechoty w Katowicach.
Ordery i odznaczenia
Za działalność otrzymał dwa odznaczenia Orderu Odrodzenia Polski: Krzyż Komandorski nadano mu 2 maja 1923, a Krzyż Oficerski przyznano 11 listopada 1936.